We worden vanmorgen wakker met… regen! Flinke plensbuien geselen onze Bure. Deze toont zich echter behoorlijk waterdicht, geen druppeltje binnen. Koud is het natuurlijk allerminst maar echt vakantie is dit natuurlijk niet! We doen daarom vanmorgen niet zo veel. De lunch is inderdaad een feestmaal. De door Angeline gevangen zalm is werkelijk voortreffelijk klaargemaakt en gegarneerd met vers tropisch fruit. Een schaaltje rijst en gefrituurde Casave frieten maken deze lunch perfect en zorgen voor jaloerse blikken van de overige gasten. Het is ondertussen droog geworden en de zon breekt weer door. Vanmiddag gaan we daarom de koralen en de tropische vissen aan een nadere inspectie onderwerpen met onze snorkeluitrusting. Na een opnieuw schitterende zonsondergang wordt er door de medewerkers van het resort een Mêke opgevoerd. Dit is een ceremonie met traditionele zang en dans. Ook wij worden hierbij actief betrokken. Na afloop staat er weer een heerlijk diner op ons te wachten, ditmaal in buffetvorm.

We slapen heerlijk onder de klamboe en de ventilator ondanks de behoorlijk hoge temperatuur in onze Bure. Buiten koelt het namelijk niet verder af dan zo’n 25 graden dus dat is het minstens ook bij ons binnen. Na het ontbijt maken we ons op voor een bezoek aan het dorpje Nalauwaki dat op slechts een kwartiertje loopafstand aan de andere kant van de berg ligt. Zoals gezegd woont het merendeel van het personeel dat in het resort werkt in dit dorp dat nog geen 1000 zielen telt. De huisjes zijn of van steen of van hout en golfplaten gemaakt. Elektriciteit is er meestal niet, stromend water wordt geleverd via de buitenkraan. Ook koken doet men buiten, veelal op een houtvuurtje. Het zijn dus erg primitieve omstandigheden. Desalniettemin zijn de inwoners meer dan vriendelijk en zien ze er gezond uit. Men heeft immers de beschikking over de basisbehoeften: goed te eten (verse vis, zelf geteelde groenten, e.d.), schoon drinkwater en een dak boven het hoofd. We brengen een bezoek aan de kleuterschool maar die is vandaag verlaten. De kinderen zijn vrij omdat de schoolleiding elders is voor een vergadering.

We slenteren verder door het dorpje totdat we door een vriendelijke man zijn (stenen) huis worden binnengewenkt. Samen met zijn vrouw, broer en diens zoontje zit hij op de grond op een kleed. Voor hen staat een grote ketel warm water en emaillen schaaltjes waaruit zij thee drinken. Ook staat er een bordje met pannenkoekjes. Wij lopen naar binnen en worden gevraagd aan te schuiven voor een kom thee en een pannenkoekje. Aarzelend lopen we naar binnen want we voelen ons toch wel die rijke toeristen die zomaar overal naar binnen gluren. De familie is echter zo gastvrij dat we niet kùnnen weigeren. Aangezien de officiële taal op Fiji naast het Fijiaans Engels is, kunnen we goed met elkaar communiceren. We zitten zo een minuut of 20 totdat het tijd is om weer terug te lopen naar het resort. Het bezoek aan Nalauwaki was zeer de moeite waard. Na de lunch gaan we onder een kokospalm zitten en krijgen we van Fulo, één van de jongens uit Nalauwaki die in het resort werken, een stuk van de schaal van een kokosnoot in de vorm van een armband. Het is de bedoeling om de buiten- en binnenkant mooi glad te maken en te voorzien van een vernislaag. De eerste klus neemt het meeste tijd in beslag. Hier zouden we dit doen met een schuurpapiertje of Dremel, wij moeten het doen met een glasscherf. Het resultaat is uiteindelijk een prachtig gladde armband. Probleem is echter dat de vernis op is dus dat doen we zodra dit van het vaste land is aangevoerd.

Om 17.00 uur gaan Fulo en z’n vader Kenny lijnvissen en wij gaan mee. Wanneer we een flink eind uit de kust zijn krijgen we allebei een rol met vislijn waaraan aan te eind een stuk lood, haak en een kunstvlieg zitten. De lijn wordt een flink stuk afgerold terwijl de boot langzaam verder vaart. De vissen laten zich via deze taktiek niet beetnemen dus wordt er uit een ander vaatje getapt. Kenny zet koers naar een iets verderop gelegen plek, zet de motor af en gooit het anker uit. Hij pakt een zak met bevroren visjes en pikt er eentje aan de haak. Hij sommeert ons de lijn net zo lang af te laten rollen totdat de haak op de bodem terecht komt. Nu is het afwachten totdat je een ruk aan de lijn voelt. Voor Kenny en Fulo is het vrijwel meteen raak: beet! Ze halen beiden een mooie grote vis naar boven. Kort daarna opnieuw, hoe doen ze dat? En dan heeft Angeline beet! Ze trekt snel de lijn naar binnen en haalt inderdaad een grote Snapper naar boven. Niet veel later is het ook mijn beurt. Ondertussen is de zon onder gegaan en dat is alleen maar gunstiger voor ons. Inderdaad gaat het crescendo, de ene na de andere vis halen we omhoog. Angeline haalt op een gegeven moment de grootste vis omhoog: een zoutwater zalm van zeker 50 cm en een kilo of drie! Ook een Barracuda is haar prooi. We vangen zoveel vis dat de aas al snel op is. Daarom vilt Kenny een vers gevangen vis en gebruikt dit als aas. Wanneer het echt donker geworden is, halen we het anker in en zetten we koers naar de wal. De buit van vanavond wordt morgenmiddag als lunch geserveerd als Catch of the Day. Alle gasten mogen ons dankbaar zijn want we hebben er zeker 30 gevangen! Angeline en ik hebben er beiden vijf omhoog gehaald. Bij terugkomst in het resort krijgen we drie vissen waaronder de grote zalm. Deze worden morgenmiddag speciaal voor ons klaargemaakt als lunch. Dat wordt smullen!

De zon schijnt ook vanmorgen uitbundig wanneer we om 7 uur opstaan. 8.30 uur rijdt een busje van Octopus Resort voor om ons naar Lautoka te brengen. Deze plaats ligt ongeveer 30 km ten noorden van Nadi en behoort tot de grotere plaatsen van Viti Levu. Samen met Vanua Levu zijn dit de twee grootste eilanden van de Fiji Eilanden dat er in totaal ongeveer 300 telt. Vanuit de haven van Lautoka vertrekken we om 10.00 uur naar Waya Island, het grootste eiland van de Yasawa’s, een eilandengroep die ten noordwesten van Vitu Levu ligt. Octopus Resort ligt aan de noordwestkant van Waya waar we anderhalf uur later arriveren. Na vijf jaar weer Back in Paradise dus! Direct zie ik de veranderingen met destijds: een aantal grote gebouwen tussen de Bures (spreek uit: Burees), de traditionele rieten huisjes met dito daken. Een hoop van de medewerkers herken ik echter nog en enkele mij ook! Het zijn de inwoners van het even verderop gelegen dorpje Nalauwaki die nog steeds in het resort hun boterham verdienen. De grote gebouwen zijn een schitterend paviljoen met veranda, bar en keuken dat dienst doet als restaurant. De vloer is gewoon de zandbodem van het strand. Direct naast dit paviljoen is een zwembad gebouwd dat pas sinds januari van dit jaar in gebruik is. De twee andere gebouwen zijn Poppy’s Lodge, een gebouw met vier grote kamers dat direct aan het strand ligt. Achter het zwembad ligt de nieuwe Dormitory, een soort slaapzaal zoals je deze in veel jeugdherbergen en backpackers hostels vindt. In deze staan maar liefst 24 bedden maar wel ieder met eigen klamboe en ventilator aan het plafond. Verbleven we in 2001 met ongeveer 20 gasten in Octopus, nu zijn het er ruim drie keer zoveel!! Desondanks doet het toch niet massaal aan want iedereen doet z’n eigen ding. De sfeer is daarom nog steeds relaxed te noemen maar wat wil je in zo’n decor. Horloges kennen ze hier niet: integendeel. ‘Fiji Time’ is het devies. Dat betekent rustig aan en als er iets moet gebeuren dan komt dat heus wel voor elkaar maar niet perse op het tijdstip dat jij misschien voor ogen hebt. Eigenlijk zouden we in Nederland ‘ns zo moeten leven.

Hoezo deadlines bij systeemimplementaties? Als alles toch gewoon doorgaat, waarom dan niet iets later maar wel relaxed? Een gemiddelde timemanagementcursus is trouwens duurder dan een retourtje Fiji en een weekje Octopus Resort… Boekingen via ondergetekende 😆 !

Ons onderkomen voor de komende nachten is een zogenaamde Gardenview Bure, een hutje tussen de bloemen en kokospalmen. Hierin staat een groot 2-persoonsbed met klamboe en een ventilator aan het plafond en een eenpersoonsbed dat dienst doet voor onze koffers. Via een deur aan de achterkant komen we in een keurig betegelde badkamer met toilet en wastafel onder een betonnen dak en daarnaast een grote (regen)douche met uitzicht op de strakblauwe hemel, in de openlucht douchen dus! In tegenstelling tot 2001 hebben we nu in de Bure ook warm water (echter alleen ’s avonds omdat dit door de zon verwarmd wordt) en elektriciteit. Twee generatoren, een grote voor overdag en een kleinere voor ’s nachts, leveren de energie voor het hele resort. Het water wordt geleverd door moeder natuur in de vorm van een bron hoog in de bergen. Hier is een dam aangelegd en via een pijpleiding stroomt het naar het resort. Hier wordt het gefilterd zodat het zonder problemen gedronken kan worden en er ruim voldoende van aanwezig is. We verblijven hier op basis van vol pension dus inclusief ontbijt, lunch en avondeten. Drinken gaat ‘op de bon’ die de ochtend erna wordt afgetekend en bij vertrek apart wordt afgerekend. Het is ondertussen tijd voor de lunch en die is meer dan uitstekend. We kunnen kiezen uit een gerecht of 10 dat varieert van een rundvleesburger tot de catch of the day, verse vis die de dag ervoor is gevangen of een reusachtig bord met vers fruit. Alles is even lekker. Na de lunch is het de hoogste tijd om eindelijk onze snorkeluitrusting uit de koffer te halen. Weliswaar kan je dit hier voor een prikkie (F$5,- = €2,50) huren voor de tijd dat je hier verblijft maar wij hebben ze thuis nieuw gekocht en speciaal meegenomen. Snorkelen is een feest hier. Het zeewater is rond de 25°C en erg helder. Je kan zeker 8-10 meter diep kijken. Direct voor ons resort zijn een paar riffen met schitterend koraal in vele kleuren. Ze hebben veelal de vorm gaan grote platte pannenkoeken en zijn daarom prima te zien. Sommige kan je bijna aanraken, zo dicht zwem je eroverheen. Dat laatste moet je trouwens niet in je hoofd halen want ten eerste kan je je er makkelijk aan openhalen want koraal is vlijmscherp. Ten tweede beschadigt het makkelijk en duurt het vele jaren voordat dit weer hersteld is. Koraal groeit namelijk zeer langzaam. Kijken met je ogen dus en niet met je handen zoals je als kind door je ouders is geleerd… Al dit moois heeft ook een prettige eigenschap: het herbergt voedsel voor de vissen en die zie je dan ook in talrijke hoeveelheden in verschillende groottes en kleuren. Werkelijk prachtig! We zwemmen zo een tijdje rond waarbij je één belangrijk ding niet moet vergeten. Trek voordat je het water ingaat niet alleen je zwembroek aan maar ook een t-shirt. Met de zon die op je rug brandt terwijl je in het water ligt ben je binnen een kwartier hartstikke verbrand! Factor 30 helpt hier maar ten dele bij. Wij hebben in ieder geval de juiste maatregelen genomen, dan maar wit op de rug i.p.v. rood! Nadat we uitgesnorkeld zijn pakken we een bedje onder een parasol en gaan lekker liggen lezen en genieten zo van de schitterende zonsondergang die zich voor onze neus voltrekt. Rond 18.20 uur gaat de zon onder en dat is op zich niet zo spectaculair. Blijf echter vijf minuten wachten en je zit de lucht dieprood kleuren tegen een decor van hoge stapelwolken die aan de horizon te zien zijn en waar soms een hevige tropische regenbui uitvalt. Video- en fotocamera bewijzen goede diensten bij het vastleggen van dit tafereel. 15 minuten later is het pikkedonker want schemer kennen ze hier haast niet. Om 19.30 uur schuift iedereen aan voor het avondeten en dat is wat de pot schaft. Nu hebben ze speciaal een (Britse) chefkok in dienst genomen die samen met enkele dames uit Nalauwaki werkelijk een heerlijke maaltijd klaarmaakt. Na het eten is er tijd voor een spelletje op de veranda en om 22.00 uur maken wij er voor vandaag een eind aan.

De wekker gaat om een haast onmogelijke tijd: 4.15 uur! Om 5.00 uur worden we nl. door een taxi opgehaald en naar het vliegveld gebracht waar we om 7.30 uur de lucht in gaan met vlucht NZ58 van Auckland naar Nadi, Fiji. Op weg naar warmere oorden dus! Dat merken we meteen wanneer we drie uur later voet zetten op Fijiaanse bodem. Een klamme warme lucht komt ons tegemoet. De aankomsthal is lekker koel door de airco maar zodra we buiten komen breekt het zweet je snel aan alle kanten uit. Het is op dit tijdstip al ruim 25 graden en de luchtvochtigheid schat ik op zo’n 90%. We worden keurig opgehaald door een busje van onze accommodatie: het Beachside Resort dat op slechts 10 minuten rijden ligt van het vliegveld. De rit duurt echter ruim een half uur want onze chauffeur moet meteen even wat boodschappen meenemen. Het resort is netjes en gelegen tussen veel palmen en andere tropische planten. De zee is echter niet te zien want die ligt even verderop. We lopen er na de lunch wel naar toe maar het is laag tij en het nodigt er niet echt uit om te gaan zwemmen of snorkelen want het water is troebel en het strand ligt vol met wier, takken en andere rommel. We beperken ons daarom tot het zwembad(je) van het hotel dat ook voor verkoeling zorgt. We gaan vroeg naar bed om de uurtjes slaap in te halen die we afgelopen nacht hebben gemist. Omdat we airco hebben is de kamertemperatuur uitstekend voor een goede nachtrust.

19 maart

We staan om 9.00 uur op en rijden na het ontbijt naar Tauranga om de camper in te leveren bij Xander van Tulip Campers. We hebben er op een paar kilometer na 7.000 mee gereden en zijn best verdrietig dat we ‘m moeten inleveren. We hebben er een heerlijke tijd mee gehad. We spreken met ‘m af dat we over een poos weer terugkomen want het is prima bevallen. Na terugkomst in Waihi is het de hoogste tijd om de belevenissen weer aan het digitale papier toe te vertrouwen en aan het koude thuisfront te sturen want het schijnt nog steeds bar en boos te zijn. Klagen wij hier over een beetje bewolking, soms regen en temperaturen van krap 20 graden die ons dan nopen tot het dragen van een lange broek en trui, aan temperaturen van net boven het vriespunt moeten we helemaal niet denken! We zullen daarom snel wat warmte sturen zodat het iets aangenamer is als we over anderhalve week weer voet op Nederlandse bodem zetten.

20 maart

Arend en Anneke brengen ons met hun camper naar Auckland na eerst Jan en Wil hartelijk te hebben bedankt voor hun gastvrijheid. In Auckland hebben we een cabin gehuurd op Manukau Top 10 Holiday Park dat op slechts een kwartier rijden van het vliegveld ligt. We nemen van hen ook afscheid en pakken de bus naar Auckland Centrum, een ritje van ongeveer een uur. Voor $10,- koop je een dagkaart die geldig is op alle bussen van, naar en in het centrum en de ferry naar de overkant van Auckland Harbour. We lopen eerst naar het Victoria Park waar aan de rand de Victoria Market is gevestigd. Hier zijn allerlei souvenirwinkeltjes te vinden. We lopen er een uurtje rond maar vinden niets speciaals meer wat we nog niet hebben dus lopen we snel terug naar het centrum om opgepikt te worden door de Shuttlebus van Kelly Tarlton’s Underwater & Antarctic World. Kelly heeft een paar jaar geleden aan de rand van Auckland onder de grond een aquarium gebouwd met allerlei vissen en ook een Zuidpool landschap met echte pinguins. Aangezien de temperatuur hier overeenkomt met die op de Pool, wordt je er in een treintje doorheen gereden, best grappig. We zijn zo’n twee uur bezig en pakken daarna de bus terug naar het centrum. Op zoek naar een lekker eettentje komen we uiteindelijk in een overdekt paviljoen terecht aan het einde van de hoofdstraat Queens St. met allerlei eetgelegenheden. We kiezen dit keer voor typisch Nieuw Zeelands: Sushi. Geintje, maar het smaakt uitstekend. Het is ondertussen donker geworden als we de bus terugpakken naar de camping.